Widzisz jak
Wyczerpana od ran
W sidłach swego smutku tonę
Dziwny mrok
Znów przeszywa tę noc
Coś mówi mi, że nadszedł koniec nas

Czego chcesz
Pewnie sam gubisz się
Już samotność jest twym domem
Dziwny mrok
Znów przeszywa twój wzrok
Niczego dziś nie będzie tobie zal 
Pozostawiasz mi ból
Cierń by we mnie rósł
Lecz mogę być teraz tym
Kim być chcę
Już nie powiesz mi dziś
Jak dalej mam żyć
Mogę żyć teraz tak
Jak żyć chcę 

Wyczerpana od ran
Tych ran choćbyś chciał
Nie zszyjesz nicią kłamstw 
Modlę się może coś zmieni Cię
Bo dla innych jesteś wrogiem
Lecz dziwny mrok
Znów przeszywa tę noc
Coś mówi mi, że stanę z prawdą w twarz 

Cierń by we mnie rósł
Lecz mogę być teraz tym
Kim być chcę
Już nie powiesz mi dziś
Jak dalej mam żyć
Mogę żyć teraz tak
Jak żyć chcę


Nasyć mnie złudzeniami znów

powiedz, że jak nikt mnie kochasz

tak jak ja trzeba martwym być

nie czuć nic gdy jej ust dotykasz

ile mogę znieść tłumiąc przykrość

wciąż udając, że tylko gram



Dziś świat otępiały

karmić chce nas złem

nikt z nas doskonały nie jest

szkoda twych łez



Daj mi czas, zebrać siły chcę

naucz jak bez twych rąk zasypiać

jeśli zdołam cię raz zatrzymać

wiem, że nikt nie rozdzieli nas



dziś świat otępiały

karmić chce nas złem

nikt z nas doskonały nie jest

szkoda twych łez

mów mi, że zostaniesz

pomóż przetrwać dzień

gdy świat otępiały

zechce znów zranić mnie



nagle budzi się we mnie miłość

czuje w sobie jej gorzki smak

każdy nowy dzień koi przeszłość

gdy przed sobą mam twoją twarz



dziś świat otępiały

karmić chce nas złem

nikt z nas doskonały nie jest

szkoda twych łez

mów mi, że zostaniesz

pomóż przetrwać dzień

gdy świat otępiały

zechce znów zranić mnie



jeszcze przyjdzie czas

obok ciebie ja będę

nauczona jak

już nie ranić cię więcej